از سال 88 تا الان تقریبا مسیرهای تظاهرات تکراری شده و برای مسیرهایی مثل ونک و شریعتی رساندن خود از پایین شهر کمی مشکل است و اغلب با عدم حضور پایین شهری ها مواجه میشود. مسیر همیشگی هم که خیابان انقلاب باشه انقدر برای کودتاچیان تکراری شده که در آن انواع و اقسام دوربین ها برای شناسایی ما و مخفیگاه و پایگاه برای چماقداران هست که هرگز امکان تشکیل یک تظاهرات یک پارچه و متمرکز وجود ندارد.

یکی از راهکارهایی هم که وجود دارد کشاندن تظاهرات به جنوب شهر است و چند دلیل برای این کار وجود دارد:

1. در جنوب شهر از لحاظ اقتصادی مردم بیشتر در فشار هستند و فرصتی برای پیوستن آنها به اعتراض فراهم میشود.

2.مسیرهای تازه امکان سرکوب را کم میکند و بویژه اگر در آن مسیرها خط ویژه اتوبوس برای انتقال یگان ویژه ها نباشد.

3.احتمال دستگیری با توجه به عدم وجود دوربین و پایگاه ها و مدارس تعبیه شده برای نگهداری زندانیان وجود ندارد.

4.با شکل گیری راهپیمایی منسجم و متراکم موج جدید اعتراض ها بوجود می آید و با آسودگی میتوان اسم آن را راهپیمایی گذاشت.

5. پراکندگی نیروهای سرکوب گر در خیابان های انقلاب و ولیعصر و همچنین مسیرهای جنوب شهری.

6. آگاه شدن بسیاری از مردم جامعه که به منابع آزاد مثل اینترنت دسترسی ندارند.

فقط کمی برای بالاشهری ها مشکل میشود که خود را به مسیرهای جنوب برسانند که در پست بعد مسیر پیشنهادی و خط سیر را مشخص میکنم…