دیگه هر بلایی بخواهند دارند سر ما در می آورند و هیچ کس حتی صدایش هم در نمی آید. تو هر کشور دیگه ای بود اگر اتفاقی مثل قتل هاله سحابی می افتاد کلی سر و صدا (البته بیرون از اینترنت) به پا میکرد.

اما اینجا فقط فیسبوک و بالاترین در حال انفجاره و همه انواع و اقسام فحش به مقامات بلندپایه میدهند و خودشان را تخلیه میکنند.

اما میخواهم یک نکته یادآوری کنم از سال 89:

پاییز 89 بود و نوبت به سالگرد تظاهرات های 88 مثل 13 آبان و 16 آذر رسیده بود اما اتفاق خاصی نیافتاد. همچنین سالگرد عاشورای 6 دی هم خیلی عادی گذشت. اما ماه بهمن که رسید قرار تظاهرات برای 14 بهمن در میدان ونک توسط عده ای خیلی تبلیغ شد و باز هم هیچ اتفاقی نیافتاد! اما درست هفته ی بعد حماسه ی 25 بهمن توسط همان هایی شکل گرفت که ماههای قبل در خانه مانده بودند.

اکنون وضعیت دوباره به همین شکل است و متاسفانه یا شاید خوشبختانه ملت ایران کاملا غیر قابل پیش بینی هستند و درست منتظر یک بهانه میگردند.

بهانه 25 بهمن دعوت از جانب موسوی و کروبی بود که مردم به خیابان بیایند و باید ببینیم بهانه بعدی چیست و آیا می تواند 22 خرداد بهانه جدیدی باشد؟

هر چی که هست آرامش قبل از توفان است!!!